Ξύπνησα από-καναπέ-κοιμωμένη και
πίνοντας τον καφέ μου κοιτάζω το blog. «Στατιστική προβολών σελίδας ανά χώρα»: πράσινη η Ελλάδα,
πράσινη κι η Γαλλία (η Δανάη είναι που από μόνη της πρασινίζει μια χώρα – Γεια
σου κι εσένα Δαναούλα!).
Οι εικόνες και τα λόγια από χθες.
Η Μαρία Χαραμή σ’ ένα
Χριστουγεννιάτικο πάρτι της Ντένης, υπέρκομψα λεπτή με littleblackdress, κάθεται αναπαυτικά
σταυροπόδι πάνω στο πάσο της κουζίνας. Κλικ. Στοπ καρέ.
«Μ’ αρέσει που μιλάς όπως
γράφεις» μου είπες, -«Δεν μιλάω όπως γράφω, γράφω όπως μιλάω, γι αυτό δεν θα
γίνω ποτέ πραγματική συγγραφέας».
Κι ο κόσμος ζουζουνίζει γύρω –
γύρω- όλοι, κι ένα δέντρο λεπτό, πολύ λεπτό για να το δεις χωρίς γυαλιά,
ανθίζει μόνο με το κελαριστό γέλιο των γυναικών γύρω του, χωρίς νερό, χωρίς
φως, όπως μόνο αυτοί που εκτιμούν τον ήχο του γέλιου, ανθίζουν.
Και φυσάει ένα αεράκι
ανοιξιάτικο, κι ας είναι φθινόπωρο κι ας είμαστε κι εμείς φθινοπωρινοί, ίσως
και χειμωνιάτικοι, και μεγάλοι πια, και κουρασμένοι και αυτοδίδακτοι, εν τέλει.
Και πάλι ήρθε η νύχτα απόψε, μέσα
στα υπνοδωμάτια μόνο ήσυχες αναπνοές παιδιών κάτω από γαλάζια παπλώματα, (slumberparty, 3 μικρά αγόρια). ΒάζωέναgintonicκαιτονChetBaker. Το τέλειο μικρό σύμπαν.
Μια φορά είχα έναν οδοντίατρο που τον έλεγαν Ντίνο.
Ο Ντίνος ήταν πολύ καλός φίλος και πολύ κακός οδοντίατρος.
Επίσης ήταν φανατικός λάτρης του Μάλαμα.
Δηλαδή φαντάζομαι ότι όταν ο Μάλαμας
γύριζε σπίτι από μια συναυλία και τον ρωτούσε η (εκάστοτε) γυναίκα του και
(κάποια από) τα παιδιά του, πως πήγε η βραδιά, ο Μάλαμας απαντούσε: «Τα γνωστά…
πολύς κόσμος…ο Ντίνος ο οδοντίατρος…μια απ’ τα ίδια».
Ο Ντίνος έπαιζε Μάλαμα συνέχεια στο ιατρείο του, ενώ έκανε
τη δουλειά του.
Το θέμα ας πούμε, πήγαινε ως εξής: ο Μάλαμας: «Δε θέλω πια
να μου μιλάς για όσα έχω ζήσει», ο Ντίνος: «Μούδιασε?», ο Μάλαμας : «Δεν χάθηκε
κι ο κόσμος πια το τζάμι αν ραγίσει», ο Ντίνος: «Eίναι αντανακλαστικός πόνος
από τον προγόμφιο - σαν να ‘ταν όλα ψέματα, στάχτες κι αποκαΐδια», (τραγουδιστά
το δεύτερο μέρος –ή και το πρώτο)…
Να και μια ιστορία του Μάλαμα, όπως την διηγήθηκε ο ίδιος
στο Ντίνο (τον έναν και μοναδικό groupie-οδοντίατρο):
«Όταν ο Σωκράτης -(οικειότητες)- έγραψε το τραγούδι Του
Ασώτου, το έπαιξε στη μάνα του για να του πει τη γνώμη της. Η μάνα το άκουσε
προσεκτικά και απεφάνθη: «Τι να σου πω παιδάκι μου, καλό είναι…αλλά γίνεται το
γουρούνι, μοδίστρα?»
Και η δική μου ιστορία για το Μάλαμα, ένα όνειρο που άκουσα
να διηγήται στη μία και μοναδική συναυλία του, που έχω πάει -(μαζί με το Ντίνο,
ο οποίος όμως καθόταν πάνω στη σκηνή, σε μία πλαστική καρέκλα).
Και είπε, (ο
Σωκράτης):
«Είδα ένα όνειρο, ότι πέθανα και πήγα στον Κάτω Κόσμο κι
εκεί έψαχνα, αναζητούσα απεγνωσμένα, να βρω τη μάνα μου.
Συναντάω έναν πεθαμένο και τον ρωταώ «Μήπως είδες τη μάνα
μου?», -«Θα στρίψεις δεξιά, μετά αριστερά και στον τρίτο δρόμο θα τη βρεις». Περπατάω,
ακολουθώ τις οδηγίες, ψάχνω, ψάχνω αλλά πουθενά. Ρωτάω δεύτερο περαστικό, τα
ίδια. Μετά και τρίτο. «Πήγαινε ευθεία και στο δεύτερο σπίτι που θα συναντήσεις
θα τη βρεις». Πηγαίνω ευθεία, βρίσκω το σπίτι, κτυπώ την πόρτα και μου ανοίγει
μια γυναίκα. Δεν είναι όμως η μάνα μου, είναι μια άγνωστη.
Συμπέρασμα: ο θάνατος είναι μια προσωπική υπόθεση».
Οι δρόμοι μας, ο δικός μου, του Ντίνου και του Μάλαμα
χώρισαν.
Η καινούργια μου οδοντίατρος, η Σοφία, βάζει μόνο κλασική
μουσική στο οδοντιατρείο. Συγκεκριμένα Στραβίνσκυ.
Hπιο ενδιαφέρουσα
ατάκα που λέει αυτός ο χαρακτήρας σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι: “Quick, what’sthemeaningoflife?”
Στην ταινία παίζουν κι άλλοι,
πραγματικά ωραίοι και εντυπωσιακοί: ο RobLoweπου είναι και saxplayerκαι
για τον όποιο έλιωνε όλη η 16χρονη Αμερική τότε. Ο EmilioEstevez, αθλητικός και σέξι.
Σε σχέση μ’ αυτούς, ο KevinDolenz–
McCarthyείναι..πως να το πω με τακτ?.. Μια μύξα.
Όμως, ενώ οι άλλοι χαρακτήρες
είναι χαρούμενοι και ζωηροί, πάνε, έρχονται, πηδάνε, ιδρώνουν, παίζουν basketballκτλ.,
ο Kevinσκέπτεται!
Ο Kevinείναι noir, (όσο noirμπορεί να
είναι ένας Αμερικάνος), ο Kevinείναι ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση, ο Kevinυποφέρει
μυστικά, ο Kevinδεν μιλάει πολύ…Ο Kevinρωτάει: “Quick, what’sthemeaningoflife?"
Λοιπόν, από όλους αυτούς, τους
ωραίους που παίζουν basketball
και μπορούν να αγαπήσουν, βρε αδελφέ, ποιος μου άρεσε εμένα τότε?
Ο βλαμμένος.
Αυτός που δεν παίζει τίποτα
Ο Kevin.
Και αυτό το κουσούρι με ακολουθεί
μια ζωή.
Η αναλύτρια θα πει άλλα, η lifecoachθα
πει άλλα, η θεία μου η Ιωάννα (που ήταν ίδια η Άβα Γκαρντνερ στα νιάτα της),
εντελώς άλλα.
Εγώόμωςξέρω! Kevin Dolenz ruined my love life forever.
Γεμάτη γνώσεις και πολύτιμα
συμπεράσματα, γύρισα σπίτι από το νοσοκομείο και συγκεκριμένα από τoOperation εεε, “Operation”.
Δηλαδή και μόνο για τις τόσες
σημαντικές και πολύτιμες γνώσεις άξιζε η νάρκωση – παροχέτευση – thebloodbath – youdon’twanttoknow.
Γιατί αν είχα πάει ας πούμε για pedicure, εκτός από την
υπόθεση του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (-πους), τίποτα δεν θα είχα αποκομίσει.
Κάθομαι λοιπόν εδώ, με ένα
τσιρότο στο λαιμό (petitetsicλέει η Τζώρτζια – σαν τον Άγγλο Ασθενή το θωρώ προσωπικώς),
το οποίο με «τραβάει» ενώ πληκτρολογώ, και είμαι έτοιμη να μοιραστώ την
εμπειρία.
Λοιπόν, συμπεράσματα:
Ο θυρεοειδής «ριμάρει» καλά με
τις αισθητικές επεμβάσεις, οπότε αν είσαι σε δίκλινο (τσίπισα), σου φέρνουν μία
τρελή δίπλα σου που ενώ εσύ πονάς, αυτή λέει λήμματα του στυλ : «Lovehandles», «παρτό ντεκολτέ», «πειράζει
στο στήθος, να κουνάει το τζιπ μέχρι το Καρπενήσι, γιατρέ?»
Σκηνή πρώτη: Κατεβαίνω (τρόπον τινά),
στο χειρουργείο με φορείο -ενώ είμαι μια χαρά και τον έπαιρνα άνετα 6-0, 6-0
στα setτον τραυματιοφορέα.
Εκεί έχει φθάσει το επιτελείο μου από το 401,
όλοι στρατιωτικοί γιατροί – δεν ξέρω γιατί τους ήθελα τους στρατιωτικούς, μου
έκανε λίγο KristinScottThomas,
(Ντόρη μου που είχα ψηφιστεί look-alikeσε
εκείνο το dinner…).
Ο αναισθησιολόγος : «Τι ωραίο
όνομα έχετε, από πού είστε?», -δεν έχει σημασία γιατρέ μου από πού είμαι. Που πάω έχει σημασία, γυμνή με την
πράσινη μπλούζα, που αυτό το πράσινο καμία δεν κολακεύει –ούτε perroquetπου
πάει στις ξανθές, ούτε chartreuseπου πάει στις καστανές. Θα εισηγηθώ να το αλλάξουν.
Σκηνή δεύτερη: Ξυπνάω από τη
νάρκωση, και λέω στο ιατρικό επιτελείο, (δεν το θυμάμαι προσωπικά, μου το είπε
ο γιατρός μετά): «Ήσασταν πολύ καλοί, θα σας κάνω postστο facebook» – «Ωραία ιδέα, δεν το είχαμε σκεφτεί να
διαφημιστούμε»!
Σκηνή τρίτη: Ξυπνάω πλήρως και
είμαι στο δωμάτιο.
Ο Δημήτρης είναι δίπλα μου.
(Καθώς και η τρελή από το Καρπενήσι με το καινούργιο στήθος).
«Το ξέρεις πως είμαι ο πατέρας
των παιδιών σου?».
Εδώ, έχουμε δύο αναγνώσεις: α)
την τρυφερή, β) την ανακριτική (τώρα που είναι τέζα, θα το αποκαλύψει το
μυστικό, που θα πάει…).
Σκηνή τέταρτη: Φεύγω για το σπίτι, ο γιατρός με χαιρετάει στην πόρτα της
κλινικής: «Έδωσα τόση βραχνάδα στη φωνή, όση χρειάζεται για να είναι σέξι. Για
δεκαπέντε μέρες όχι συγκινήσεις και μετά κανονικά, scubadiving».
Μάλλονσκέφτηκε : If you can’t beat them, join them.
"Και μια μέρα στο Βερολίνο, έλαβα το τηλεγράφημα που είπαμε στην αρχή: «Εύρον πράσινην πέτραν ωραιοτάτην· ελθέ αμέσως, Ζορμπάς.» Δεν είχα, είπαμε, το κουράγιο να τα παρατήσω όλα και να κάμω κι εγώ μια φορά στη ζωή μου μια γενναία παράλογη πράξη· κι έλαβα το γραμματάκι
που αντέγραψα στην αρχή, όπου με θεωρεί πια, και με το δίκιο του, ο Ζορμπάς, άνθρωπο χαμένο, καλαμαρά. Από τότε δε μου ξανάγραψε· [...]
Ν. Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία τού Αλέξη Ζορμπά,
Πράσινη ήταν η πέτρα τελικά, όχι γαλάζια όπως θυμόμουν…
Αργά αλλά σταθερά, τα χρώματα –και τα μάτια – θαμπώνουν.
Η πέτρα που ξεκίνησε ως πράσινη, τριάντα χρόνια πριν, είναι σήμερα γαλάζια.
Και σε άλλα τριάντα χρόνια, θα ξεθωριάσει κι άλλο.
Λευκή πια και ολοστρόγγυλη σα βότσαλο, θα πετάξει να πάει να συναντήσει τη θάλασσα –που ήδη την περιμένει.
"Aw, you've gone to the finest school all right, Miss Lonely":
Όμως, όπως όλοι πλέον ξέρουμε, είμαι ανάποδη και καταχρηστική άρα θα κάνω την περιγραφή με…όνειρα. Τι όνειρο είδα κάθε μια (ή κάποιες) από τις ημέρες.
Κυριακή 5 Αυγούστου
Οδηγώ το πρώτο μου αυτοκίνητο. Ένα μπλε MiniCooperήταν.
Είμαι 18 χρονών και θέλω να γραφτώ σε έναν άλλον Όμιλο Αντισφαίρισης αλλά μου ζητάνε συστατικές επιστολές και δεν έχω.
“Status Anxiety” –όπωςθαέλεγεκιοAlain de Botton.
Και το βιβλίο που διαβάζω (όχι σε όνειρο – στ’ αλήθεια): IanMcEwan (OnChesilbeach). Αγαπητέ Ian, σου έχω δώσει περίοδο χάρητος 42 σελίδων, αν υπάρχει κάτι που θέλεις πραγματικά να πεις, πες το να πάει στο διάολο…
Τρίτη 7 Αυγούστου
Κανείς δεν θα βρει το νόημα της ζωής,
Όμως, θα ξανακάνει πάλι τα ίδια, παλιά πράγματα, που τώρα πια θα έχουν νέα γεύση.
Τι πιο ευτυχές ενδεχόμενο?
Τετάρτη 8 Αυγούστου
Μεσημεριανό όνειρο:
Πάμε για lunchσε ένα εστιατόριο με την Αμίνα.
Το σέρβις είναι αργό και έχουμε εκνευριστεί.
Η Αμίνα έχει φέρει μαζί της ένα κρασί από προηγούμενο εστιατόριο (?) αλλά είναι άδειο.
Επίκειται ο γάμος του Ηρακλή, και της λέω: «Να του πάρουμε δώρο παράθυρα με σήτες».
Η καθυστερημένη σερβιτόρα εμφανίζεται και μας προτείνει να πάρουμε σαλάτες.
Της λέμε με ένα στόμα: «Nogreens, nogreens!!»
Αυτή, θρασύτατα τρώει μια κουταλιά από τη ντοματόσουπα που έχω μπροστά μου.
Μουλέει: «Ι am checking just in case it changes its mind and runs away.»
«Who?» λέω.
«The soup», μουλέει «the tomato is totally raw.»
«But it’s a gazpacho!» τηςλέω.
Με ξυπνάει η φωνή του Θοδωρή: «Μαμά, ο Αρκάς ζει?»
(Ναι, ναι το ορκίζομαι ότι είδα αυτό το όνειρο – επίσης ορκίζομαι ότι το παιδί μου δεν πάει καλά).
Πέμπτη 9 Αυγούστου
Όνειρο:
Έχω πάει σε μια διαδήλωση και συναντάω το Στέλιο Ράμφο.
«Νόμιζα ότι ήσουν μεγαλύτερος», του λέω.
«Κάθε φορά που με βλέπεις, τα ίδια μου λες», μου λέει. «Αλλά τι γυρεύεις εσύ στη διαδήλωση?»
«Εγώ πάω στις διαδηλώσεις για να φιλιέμαι», του λέω.
Κυριακή 12 Αυγούστου
Έχω την πεποίθηση ότι ο (εντελώς) νεκρός μπαμπάς μου επικοινωνεί μαζί μου μέσω ραδιοφωνικών σταθμών.
Το σύστημα δουλεύει ως εξής:
Σε στιγμές υπαρξιακής αγωνίας, άγχους, δυσεπίλυτων ερωτημάτων ανοίγω το ραδιόφωνο τυχαία σε κάποιο τοπικό σταθμό. Bingo! There’s the answer.
Σήμερα, μου έτυχε το εξής: «Καημένε Πάρη, καημένε Πάρη, δεν τον ήθελε το ζάρι».
Στην αρχή απογοητεύομαι. «Καημένε Πάρη?» WhataloserIam!.
Μετά θυμάμαι τι μου είχε πει ένας φίλος πολύ πρόσφατα -(παραφράζω)-: «Εσύ είσαι η Ωραία Ελένη, εσύ αποφασίζεις,».
Ο.κ. dad, Ιgotit.
Το τραγούδι είναι το εξής:
Τρίτη 14 Αυγούστου
Πραγματικότητα, όχι όνειρο:
Κάθομαι στην αίθουσα αναμονής του Ελ. Βενιζέλος, διαβάζω ένα βιβλίο και περιμένω την αναγγελία της πτήσης μου.
Σηκώνοντας για μια στιγμή τα μάτια, βλέπω απέναντί μου την Σώτη Τριανταφύλλου.
Λέω, οκ, τη διαβάζω, άρα τη φαντάζομαι. Απέναντί μου. Ζωντανή.
Όμως συνειδητοποιώ ότι διαβάζω DeBottonκαι όχι Σώτη.
Οπότε, ναι είναι η ίδια, αληθινή και τρισδιάστατη που στέλνει smsμε ένα ροζ κινητό.
Τετάρτη 15 Αυγούστου
Το καλοκαίρι 2012 συμπυκνωμένο σε μια νύχτα. Αν ήμουν άτομο ενήλικο και σοβαρό, δεν θα χόρευα όλη νύχτα. Ούτε θα νόμιζα ότι μυρίζω ακόμα νύχτα, ζέστη και ξερό χορτάρι.
Δευτέρα 20 Αυγούστου
Όνειρο: Παραλαμβάνω την αλληλογραφία μου.
Έχω δεκάδες προσκλήσεις για το ίδιο παιδικό πάρτι.
Κάθε μια έχει διαφορετική φρασεολογία, αλλά είναι για το ίδιο πάρτι.
«Ωχ, μάλλον έχει περάσει η ημερομηνία» λέω στον εαυτό μου.
Όλες οι παραπάνω ιστορίες συνέβησαν και είναι αληθινές. Τα όνειρα τα είδα.
Τη ζωή που περιγράφω την έζησα.
Γιατί λοιπόν μένει ακόμα μια υποψία ανεκπλήρωτου?
Γιατί η ζωή περνάει σαν όνειρο και το όνειρο γυρίζει πίσω σαν ζωή?
Άκουσα εχθές, συμπτωματικά, το Once in a lifetime των Talking Heads : Letting thedays go by / waterflowing underground, και θυμήθηκα το παρακάτω του James Joyce –που πάντα ήθελα να μεταφράσω -( τι ασυνάρτητη γυναίκα) –
οπότε νάτο:
All day I hear the noise of waters Making moan, Sad as the sea-bird is when, going Forth alone, He hears the winds cry to the water's Monotone.
Τhe grey winds, the cold winds are blowing Where I go. I hear the noise of many waters Far below. All day, all night, I hear them flowing To and fro. Όλη την ημέρα ακούω τον παφλασμό των κυμάτων
