Όπως σας έχω ξαναπεί, (αλλά μυαλό δε βάζετε), κάθε femme fatale που σέβεται τον εαυτό της πρέπει να έχει έναν αιώνιο θαυμαστή.
Η δική μου ιστορία με τον Χ. κρατάει 20 χρόνια και είναι ανολοκλήρωτη και ανεκπλήρωτη.
Γιατί έτσι θα έπρεπε να είναι.
Γιατί να καταστρέψει κανείς μια ιδανική σχέση?
Μου λέει: «Είσαι η ύστατη ελπίδα που συνθηκολογώ», «Για μένα θα είσαι πάντα 26 χρονών –όσο όταν σε γνώρισα», μου γράφει ποιήματα και μου κλείνει ραντεβού στα οποία δεν πάει κανείς από τους δυό μας.
Αντιγράφω το πιο αγαπημένο μου ποίημά του, πριν το πάρει η λήθη:
Μάης του εβδομήντα επτά.
Θα έγραφα:
<<τα βήματα του αργά στο βρεγμένο πεζοδρόμιο δεν αποφεύγουν την μοίρα του >>
αλλά γράφω:
<<η νύκτα αυτή δεν σκότωσε τα όνειρα του αλλά και η ημέρα δεν θα δει το χαμόγελο του>>
Μάης του εβδομήντα επτά.
Θα έγραφα:
<< το σώμα του βαρύ σήκωνε τις έγνοιες του και το παλτό του στάζει σκέψεις>>
αλλά γράφω:
<< η ζωή του γέμισε απρόσμενο πλήθος αλλά η μοναξιά του απέκρουε την συνήθεια>>
Μάης του εβδομήντα επτά.
Θα έγραφα:
<<τα χέρια του σήμερα μόνο λεφτά, τσιγάρα, μολυβιά και χαρτιά θ’ αγγίξουν>>
αλλά γράφω:
<<ψαχούλευε τις τσέπες του γυρεύοντας το κορμί του έρωτα και την χαρά του χθες>>
Μάης του εβδομήντα επτά.
<<πατήματα γοργά στον τρελό χορό των ονείρων της υγρής νύκτας
και το χαμόγελο της μέρας σβησμένο, πάνω από τις έγνοιες ,
χωμένος μέσα στο πλήθος, οι σκέψεις της μοναξιάς παλτό στη βροχή της συνήθειας
και μολύβια, χαρτιά, τσιγάρα στις άδειες τσέπες του,
και η συνέχεια στο κορμί του χθες, ψίχουλα του έρωτα>>
θα έγραφα
και γράφω τέλος - συνέχεια - αρχή
και αρχή - συνέχεια βροχή.
