Έρχεται μια μέρα που ξυπνάς και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι πια νέος.
Για μένα ήταν η μέρα που έκλεισε το Rock n' Roll.
To Rock n' Roll ήταν το απόλυτο joint των 90s που πηγαίναμε εεε.. κάθε βράδυ.
Ήταν το joint που πήγαινες μόνος σου με τη σκέψη ότι σίγουρα θα βρεις κάποιον γνωστό εκεί.
Και για να μην το κουράζουμε το πράγμα, δεν ξεχνάω τα εξής δύο περιστατικά:
Περιστατικό Α
Είμαι με τον Κυριάκο στην αριστερή γωνία κάτω από το booth του dj και πίνουμε.
Όχι date, φίλοι. Πίνουμε, μιλάμε, μιλάμε πίνουμε! Και όταν τελειώνουν πλέον όλα τα πιθανά θέματα συζήτησης, στύβω το μυαλό μου και δεν μου έρχεται απολύτως τίποτα άλλο να πω, λέω: «Ωραία ψωμιέρα». –«Ναι», λέει αυτός.
Πίνουμε λίγο ακόμα και φεύγουμε.
Βγαίνουμε έξω και αφού έχουμε περπατήσει 50 μέτρα , ο Κυριάκος βάζει το χέρι του κάτω από το μπουφάν του και εμφανίζει, τι άλλο? Την ψωμιέρα! Εκεί κατάλαβα ότι μάλλον έχει ένα crush on me. Εγώ πάλι, όχι. Όμως την ψωμιέρα την έχω ακόμα και τη χρησιμοποιώ, και είναι η ψωμιέρα μου και την αγαπώ, και συγκεκριμένα είναι αυτή:
Περιστατικό Β
Βγαίνω από το Rock κλαίγοντας ένα βράδυ γιατί με κάποιον έχω χωρίσει (δεν θυμάμαι με ποιόν –σαν τη Madame Bovary, τα ψώνια και οι έρωτες έχουν καταστρέψει τη ζωή μου-), και συναντώ το Σβορώνο. Μου λέει «Γιατί κλαις?» γιατί έτσι κι έτσι του λέω. «Καλά, μην κλαις, μου λέει, θα γνωρίσεις άλλον. Προς το παρόν, μήπως μπορείς να με βάλεις μέσα και φεύγεις μετά?».
Και τώρα τα τρία τραγούδια που έπαιζε ανυπερθέτως, απαραιτήτως και οπωσδήποτε κάθε βράδυ το Rock, τo 1990:
Και το τέλειο:
Η Αμίνα λέει ότι όταν θα καλέσουν πάλι την κλάση μας ως αδελφές-νοσοκόμες ανδρών βαμπίρ, ο τόπος συνάντησης θα είναι το Rock & Roll. Θα πρέπει λέει να φοράμε perfecto και μίνι, όπως τότε.
Το Rock n' Roll έκλεισε, οι άνδρες βαμπίρ υπάρχουν ακόμα, τα perfecto έγιναν Manolos και η ζωή συνεχίζεται…
