Daisy

Υπάρχει ένας σινεφίλ μύθος ότι ο Woody Allen όταν γνώρισε τη Mia Farrow, την επόμενη μέρα, της έστειλε ένα κουβά γεμάτο μαργαρίτες.

Προσωπικά, δεν μπορώ να φανταστώ πιο ρομαντικό μπουκέτο, πιο ανεπιτήδευτο, πιο γεμάτο υπόσχεση για μελλοντική ευτυχία.

«Aren’t daisies the friendliest flowers?», όπως ρωτούσε και η Meg Ryan τον Tom Hanks στο “You got mail”.

Η Αμαλία είναι η μικρότερη φίλη μου – 12 χρόνια μικρότερή μου. Μαθητευόμενη μου στο γραφείο εδώ και πολλά πολλά χρόνια, συνταξιδιώτισσα μου, a joker, a smoker and a midnight talker…

Είναι gamin όπως θα ΄λεγαν οι Γάλλοι, αλλά και γοητευτική γυναίκα που έχει παρασύρει κάποιους στην καταστροφή και τον όλεθρο, μετά από 4 gin tonics.

Αποφάσισε να παντρευτεί. Είμαι πολύ κατά και της το είπα, το Σεπτέμβρη στην Ύδρα – αλλά μυαλό δεν βάζει.

Ο μπαμπάς της έγινε τούρμπο : «Έχω κάνει αμάν να δω εγγόνι, και εσύ ψήνεις την Αμαλία να μείνει ανύπαντρη».

-«Απλώς δεν θέλω οι προσωπικοί μου μύθοι να περιχαρακώνονται»…

Κάποιες μαργαρίτες πρέπει να μένουν μια αγκαλιά μέσα στον κουβά - και να μην δένονται σε νυφικές ανθοδέσμες.

   

                                                             

                                                         

Ο Αριστοφάνης και ο Gatsby

Μια ιστορία που μου είπε εχθές το βράδυ η φίλη μου η Άννα, over gin and tonics :

«Ο Αριστοφάνης, αρχίζει τις Όρνιθες ως εξής:  Στην αρχή υπήρχε το Χάος.

Μετά το Χάος ήρθε η Νύχτα και το Έρεβος.

Και από τη Νύχτα και το Έρεβος γεννήθηκε ένα αυγό (ή αβγό αν είστε κάτω από 40).

Και ξέρεις τι βγήκε από το αυγό? (-όχι, όχι, μια κότα όπως νομίζαμε όλοι αρχικά).

Από το αυγό, βγήκε ο Έρωτας».  

Λοιπόοον, από αυτή τη δραματουργία του 400 π.χ. ξεκινούν, πιθανότατα, όλα τα δεινά του Κόσμου. Διότι κανείς δεν θα ερωτευόταν όπως ερωτεύεται, αν δεν είχε πριν διαβάσει για τον έρωτα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Gatsby. O Gatsby πολύ με έχει απασχολήσει, τελευταία. Δηλαδή, σκέφτομαι τους βαθμούς των παιδιών, το Gatsby, να απαντήσω στους Γάλλους,το Gatsby, να πάω super market, το Gatsby και πάει λέγοντας.    

O Gatsby λοιπόν, ξαναγυρίζει μετά από δέκα, δεκαπέντε χρόνια που έχει χωρίσει με τη Mia Farrow, κτίζει ένα παλάτι δίπλα στο δικό της (παλάτι), γεμίζει μια ντουλάπα του με τόσο ωραία πουκάμισα που την κάνει να κλαίει όταν τα βλέπει, και γενικώς βγάζει όλη του τη νεύρωση πάνω στην έρημη αυτή γυναίκα.    

Έχω μεγάλη αγωνία αν την αγαπάει πραγματικά ο Gatsby τη Mia. Δηλαδή αν ο Gatsby δεν αγαπάει τη Mia, αλλά ο έρωτας είναι μια νεύρωση που παίρνει όποιον βρίσκει μπροστά του… Αν ο Gatsby είναι σ΄έναν πόλεμο με τον εαυτό του, (“There are games you can’t win cause you play against… you” -Dr Seuss), και η Mia είναι απλά μια παράπλευρη απώλεια, τότε, ναι τότε, ο Δυτικός Πολιτισμός καταρρέει, ο Έρωτας καταρρέει και εγώ δεν αισθάνομαι και τόσο καλά τελευταία –που λέει και το ανέκδοτο.     

Επίσης το άλλο θέμα που με απασχολεί, (εκτός από το αν το ροζ μπαίνει με τα λευκά ή με τα χρωματιστά), είναι αν η Mia στο τέλος όντως προδίδει τον Gatsby επειδή είναι μια αστή του κερατά, γεμάτη ταξική απέχθεια, –money cant buy you love Gatsby -, είναι βολεμένη στον πλούσιο γάμο της και στο τέλος σίγουρα θα συμπράξει με τη δική της τάξη, ή αν συμβαίνει κάτι άλλο.

Δηλαδή αν στην ουσία «του τα ‘χει μαζεμένα», τόσο πολύ που δεν μπορεί να υπερβεί τον εαυτό της… Είναι ικανή η Mia να αγαπήσει ή φοβάται τον Έρωτα ? –που όπως όλοι πλέον ξέρουμε, βγήκε από ένα αυγό…