Ο Rimbaud και η Άλγεβρα

Ο Άνθρωπος, από την αρχή της Ιστορίας, έψαχνε να βρει λύση στα προβλήματα του. Ο κανονικός άνθρωπος αυτά.

Ο άλλος άνθρωπος, ανακάλυψε την Άλγεβρα. Δηλαδή ανακάλυψε πώς να δημιουργεί προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν, προκειμένου να τα λύσει.

Στον Έρωτα λοιπόν –στο θέμα μας εμείς, μην ξεχνιόμαστε - υπάρχει ο άνθρωπος της Γεωμετρίας (λύνω το πρόβλημα που έχω) και ο άνθρωπος της Άλγεβρας (δημιουργώ ένα θέμα προκειμένου να το λύσω, ή ακόμα καλύτερα να μην το λύσω και να παιδεύομαι).

Τα πολιτιστικά αυτής της εβδομάδας ήταν ξεκάθαρα Αλγεβρικής φύσεως: α) η Καρένινα  β) το Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας του Μαρμαρινού γ) ένα ποίημα του Rimbaud που άφησε η μαμά μου πάνω στο γραφείο μου («Le dormeur du val» -  αυτός είχε δύο κόκκινες τρύπες στο μέρος της καρδίας – δηλαδή οκ, αντικειμενικά είχε πρόβλημα, οπότε εξαιρείται από τους Αλγεβρικούς και πάει απευθείας στους Γεωμέτρες).

Για την Καρένινα τι να πω… Ο Βρόνσκι ήταν ο πιο φλώρος και ημι-gay Βρόνσκι που έχω δει. (H φίλη μου η Ντόρη λέει ότι ήταν σαν το Μελισσανίδη την εποχή που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός και έκανε την ξανθιά περμανάντ.)

Παρόλα αυτά, όταν χορεύει την πρώτη μαζούρκα με την Καρένινα, ερωτεύεσαι ακαριαία, ξανά, όποιον να ναι, το Άκη από την πρώτη Δημοτικού με τη μεράντα στα δόντια, το Στέφανο από το Πανεπιστήμιο που σου μάθαινε MS-DOS (μια άχρηστη γλώσσα προγραμματισμού, αλλά έκανες πως πρόσεχες), τη θεία Μαριέτα που δεν σου δίνει τη vintage Dior –«όταν μπω στην Εντατική και είμαι terminal, χρυσό μου, τότε θα την πάρεις».

Δεν ξέρω πώς να μεταφέρω το συναίσθημα, αυτοί χορεύουν και εσύ θέλεις να γράψεις ένα βιβλίο, να ανέβεις τις Άνδεις, να μάθεις πατινάζ στον πάγο, να πάρεις ναρκωτικά, να φθάσεις ξέπνοος στον ίδιο σου τον τάφο και να πέσεις μέσα γιατί πάει, τα έχεις κάνει πια όλα.

Δηλαδή, επίτηδες δεν τον έβαλε ωραίο τον Βρόνσκι η διανομή, διότι αν ήταν ΚΑΙ ωραίος, θα πέφτανε οι γυναίκες κατά συρροή στα τρένα και θα είχαμε θέμα σοβαρό.

Να και η υπέροχη μουσικής της (μοιραίας) μαζούρκας:

Το όνειρο καλοκαιρινής νύχτας (που ήταν παλιά του Σαίξπηρ), το πήρε μετά ο Μαρμαρινός.

Οι ηθοποιοί παίζουν άθλια, (direction: «ανεβείτε στη σκηνή και κάντε ότι να ναι»), τα σκηνικά είναι βρώμικα και θλιβερά, τα κουστούμια από τους Κινέζους μάλλον. Όμως το συνολικό έργο καταφέρνει να είναι το καλύτερο, κακό θέατρο που έχω δει και με συγκίνησε βαθύτατα.

Είχε μια καταπληκτική στιγμή που μια ηθοποιός βρίσκεται ξαπλωμένη γυμνή πάνω στη σκηνή, (δεν ξέρω ποια, όλες οι γυμνές μοιάζουν), και ένας άλλος ηθοποιός τη χειρίζεται ερωτικά ενώ αυτή μένει παθητική. Δηλαδή, they go through the sexual motions αλλά επειδή είναι τόσο «γραφιστικό», είναι έρωτας χωρίς να είναι έρωτας, είναι το καλύτερο φυσικό conceptualization που έχω δει για τη διαφορά σεξ και actual έρωτα. (Σε αυτή τη σκηνή δυστυχώς χάσαμε μερικές ηλικιωμένες με ταγιέρ και κολόνια Charlie που πήγαν δίπλα στον «Κρίνο» για να φάνε λουκουμάδες).

Επίσης όλοι οι ηθοποιοί φοράνε μάσκες σε όλη τη διάρκεια της παράστασης (όχι για να μην βλέπουμε οι θεατές το κακό παίξιμο και εκτεθούν), αλλά γιατί «ο εραστής δεν έχει στην post-modern εποχή, πια πρόσωπο, είναι αυτός που έτυχε να βρίσκεται πιο κοντά». Είναι ένα τυχαίο πρόσωπο με γεωγραφική εγγύτητα.

Συμφωνώ Μαρμαρινέ.

Τώρα όσο για τον Rimbaud και τον Dormeur du Val, είναι «pale dans son lit vert ou la lumiere pleut» - χλωμός πάνω στο πράσινο κρεβάτι του, όπου βρέχει το φως, και «Il sourirait comme un enfant malade»… χαμογελούσε σαν άρρωστο παιδί. Αυτά..

Η μαμά μου και ο Rimbaud…αλγεβρικοί και οι δύο…

 

Στον Άδη και πάλι πίσω...

Πήγα με τη Μαρία να δούμε τον «Ορφέα στον Άδη» στο Εθνικό, την Παρασκευή το βράδυ.

Ήταν ωραίος ο συμβολισμός, γιατί για να πας στο Εθνικό πρέπει να βγεις από το σταθμό του Μετρό και να περάσεις μέσα από την πλατεία Ομονοίας, να περπατήσεις τη «σκοτεινή» Αγίου Κωνσταντίνου και να φθάσεις, εν τέλει, μέσα από τον Άδη, στο ολόφωτο και απαστράπτον θέατρο.

«Ο Ορφέας στον Άδη», είναι το “Orpheus descending” του Tennessee Williams. O Williams, είχε κάτι θέματα με τη μητέρα του, οπότε σχεδόν σε όλα του τα έργα, ο εραστής είναι νέος και παθιασμένος και η ερωμένη είναι μεγαλύτερη του, απελπισμένη και δυστυχισμένη και περιμένει να έρθει αυτός –που επίσης πάντα, είναι ένας άχρηστος και κακοποιητικός τύπος -να τη σώσει.

Το έργο είχε κάποιες πολύ καλές στιγμές, κατά τη γνώμη μου, π.χ. ένας διάλογος (παραφράζω εννοείται): «Υπάρχει μια ερώτηση που κανείς δεν ρωτάει και κανείς δεν απαντάει» -«Ποια είναι η ερώτηση?» -«Ξέρεις πολύ καλά ποια είναι η ερώτηση..» -«Ο Έρωτας είναι η ερώτηση, είναι και η απάντηση»..

Κατά τη Μαρία οι στιγμές που δεν ήταν τόοοσο καλές, (που προτιμούσες π.χ. να ξύνεις τη γάμπα σου αντί να παρακολουθείς), ήταν περισσότερες από τις καλές.    

Τέλος πάντων εμένα μου άρεσε. Από προσωπική διαστροφή αγαπώ το κακό θέατρο εξίσου, αν όχι περισσότερο, από το καλό. Με συγκινεί εξίσου αυτός ο άνθρωπος που αποφασίζει να εκτεθεί, να τολμήσει και στο τέλος συντρίβεται, με αυτόν που στο τέλος τα καταφέρνει. Τι είναι πιο ανθρώπινο? Τι βγάζει υψηλότερο ανθρώπινο ανάστημα, ο νικητής ή ο ηττημένος?

Ο άνθρωπος είναι το σύμβολο της πτώσης. Ένας πεσμένος που εξακολουθεί να κοιτάει τ’ αστέρια...(μπλα μπλα – δεν μπορώ τα πολύ μελό αλλά στο τέλος πάντα εκεί ξεπέφτω). 

Φεύγοντας και ενώ ανεβαίναμε τη Σταδίου προς την Κολοκοτρώνη, μας πλησιάζει ένας τύπος. «Σας είδα μέσα στο θέατρο. Πως σας φάνηκε το έργο?»

Είναι γύρω στα 35, έχει ωραίο πρόσωπο, κουβαλάει ένα backpack και…κουτσαίνει.

Έχοντας την τάση να εκλαμβάνω τους αγνώστους, όχι ως αληθινούς ανθρώπους αλλά περισσότερο ως σύμβολα, αναρωτιέμαι: Ποιος κουτσαίνει?

Ο Heathcliff στα Ανεμοδαρμένα Ύψη, κουτσαίνει!

(Wiki: Heathcliff is a fictional character who he is often regarded as an archetype of the tortured romantic hero, whose all-consuming passions destroy both himself and those around him.)

Αρπάζω την ευκαιρία: «Εσάς, (Heathcliff), πως σας φάνηκε?» και συνεχίζω «Γιατί, αφού ο έρωτας είναι τόσο η ερώτηση όσο και η απάντηση, στο τέλος κανείς δεν σώζεται? Γιατί ακόμα και ο ίδιος ο Ορφέας, καίγεται ζωντανός?».

Ο τύπος: «Γιατί, αυτός δεν ήταν ο ίδιος ο Ορφέας, ήταν η σκιά του που κατεβαίνει στον Άδη. Όπως και οι γυναίκες γύρω του, δεν είναι Ευριδίκες. Είναι σκιώδεις μορφές. Κανείς δεν σώζεται γιατί αυτή είναι η ανθρώπινη κατάσταση. Όλοι θα χαθούμε, η σωτηρία είναι να μπορούμε να επιλέξουμε πως θα χαθούμε. Επιλέγω τον τρόπο που θα χαθώ! Αυτό είναι το νόημα της ανθρώπινης ελευθερίας».   

Η Μαρία τον κοιτάει λοξά. Έχει το ύφος «Ξεφορτώσου τον! Άλλος ένας άνδρας που ψάχνει ένα αυτί, για να παραδώσει το μονόλογό του».

«Έχετε απόλυτο δίκιο» του λέω, «τώρα πρέπει να πηγαίνουμε, έχουμε ραντεβού, όμως την ερχόμενη Παρασκευή θα ξαναπάμε θέατρο, στην «Οδύσσεια», ίσως τα ξαναπούμε».    

(Κατά τη γνώμη μου, πρέπει πάντα να κρατάς μια πισινή. Άλλωστε εκτός από τον Heathcliff,  παραδοσιακά κουτσαίνει και ο Διάβολος…)