How Kevin Dolenz ruined my love life

Στην ταινία St Elmo’s Fire, (major rotten tomato 1985, αντί-σινεφίλ, και γενικώς a bunch-of-good-looking-people-flirting-with-the-camera), υπήρχε ένας χαρακτήρας που λεγόταν Kevin Dolenz και τον έπαιζε, (άντε τον ενσάρκωνε), ο Andrew McCarthy.

H πιο ενδιαφέρουσα ατάκα που λέει αυτός ο χαρακτήρας σε όλη τη διάρκεια της ταινίας είναι: “Quick, what’s the meaning of life?”

Στην ταινία παίζουν κι άλλοι, πραγματικά ωραίοι και εντυπωσιακοί: ο Rob Lowe που είναι και sax player και για τον όποιο έλιωνε όλη η 16χρονη Αμερική τότε. Ο Emilio Estevez, αθλητικός και σέξι.

Σε σχέση μ’ αυτούς, ο Kevin Dolenz – McCarthy είναι..πως να το πω με τακτ?.. Μια μύξα.

Όμως, ενώ οι άλλοι χαρακτήρες είναι χαρούμενοι και ζωηροί, πάνε, έρχονται, πηδάνε, ιδρώνουν, παίζουν basketball κτλ., ο Kevin σκέπτεται!

Ο Kevin είναι noir, (όσο noir μπορεί να είναι ένας Αμερικάνος), ο Kevin είναι ερωτευμένος χωρίς ανταπόκριση, ο Kevin υποφέρει μυστικά, ο Kevin δεν μιλάει πολύ…Ο Kevin ρωτάει: “Quick, what’s the meaning of life?"

Λοιπόν, από όλους αυτούς, τους ωραίους που παίζουν basketball και μπορούν να αγαπήσουν, βρε αδελφέ, ποιος μου άρεσε εμένα τότε?

Ο βλαμμένος.

Αυτός που δεν παίζει τίποτα   

Ο Kevin.

Και αυτό το κουσούρι με ακολουθεί μια ζωή.

Η αναλύτρια θα πει άλλα, η life coach θα πει άλλα, η θεία μου η Ιωάννα (που ήταν ίδια η Άβα Γκαρντνερ στα νιάτα της), εντελώς άλλα.

Εγώ όμως ξέρω! Kevin Dolenz ruined my love life forever.

Operation "Operation"

Γεμάτη γνώσεις και πολύτιμα συμπεράσματα, γύρισα σπίτι από το νοσοκομείο και συγκεκριμένα από τo Operation εεε, “Operation”.

Δηλαδή και μόνο για τις τόσες σημαντικές και πολύτιμες γνώσεις άξιζε η νάρκωση – παροχέτευση – the blood bath – you don’t want to know.

Γιατί αν είχα πάει ας πούμε για pedicure, εκτός από την υπόθεση του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπή (-πους), τίποτα δεν θα είχα αποκομίσει.

Κάθομαι λοιπόν εδώ, με ένα τσιρότο στο λαιμό (petit et sic λέει η Τζώρτζια – σαν τον Άγγλο Ασθενή το θωρώ προσωπικώς), το οποίο με «τραβάει» ενώ πληκτρολογώ, και είμαι έτοιμη να μοιραστώ την εμπειρία. 

Λοιπόν, συμπεράσματα:

Ο θυρεοειδής «ριμάρει» καλά με τις αισθητικές επεμβάσεις, οπότε αν είσαι σε δίκλινο (τσίπισα), σου φέρνουν μία τρελή δίπλα σου που ενώ εσύ πονάς, αυτή λέει λήμματα του στυλ : «Love handles», «παρτό ντεκολτέ», «πειράζει στο στήθος, να κουνάει το τζιπ μέχρι το Καρπενήσι, γιατρέ?»

Σκηνή πρώτη: Κατεβαίνω (τρόπον τινά), στο χειρουργείο με φορείο -ενώ είμαι μια χαρά και τον έπαιρνα άνετα 6-0, 6-0 στα set τον τραυματιοφορέα.  

 Εκεί έχει φθάσει το επιτελείο μου από το 401, όλοι στρατιωτικοί γιατροί – δεν ξέρω γιατί τους ήθελα τους στρατιωτικούς, μου έκανε λίγο Kristin Scott Thomas, (Ντόρη μου που είχα ψηφιστεί look-alike σε εκείνο το dinner…).  

Ο αναισθησιολόγος : «Τι ωραίο όνομα έχετε, από πού είστε?», -δεν έχει σημασία γιατρέ μου από πού είμαι. Που πάω έχει σημασία, γυμνή με την πράσινη μπλούζα, που αυτό το πράσινο καμία δεν κολακεύει –ούτε perroquet που πάει στις ξανθές, ούτε chartreuse που πάει στις καστανές. Θα εισηγηθώ να το αλλάξουν.

Σκηνή δεύτερη: Ξυπνάω από τη νάρκωση, και λέω στο ιατρικό επιτελείο, (δεν το θυμάμαι προσωπικά, μου το είπε ο γιατρός μετά): «Ήσασταν πολύ καλοί, θα σας κάνω post στο face book»  – «Ωραία ιδέα, δεν το είχαμε σκεφτεί να διαφημιστούμε»! 

Σκηνή τρίτη: Ξυπνάω πλήρως και είμαι στο δωμάτιο.

Ο Δημήτρης είναι δίπλα μου. (Καθώς και η τρελή από το Καρπενήσι με το καινούργιο στήθος).

«Το ξέρεις πως είμαι ο πατέρας των παιδιών σου?».

Εδώ, έχουμε δύο αναγνώσεις: α) την τρυφερή, β) την ανακριτική (τώρα που είναι τέζα, θα το αποκαλύψει το μυστικό, που θα πάει…).

Σκηνή τέταρτη: Φεύγω για το σπίτι, ο γιατρός με χαιρετάει στην πόρτα της κλινικής: «Έδωσα τόση βραχνάδα στη φωνή, όση χρειάζεται για να είναι σέξι. Για δεκαπέντε μέρες όχι συγκινήσεις και μετά κανονικά, scuba diving».

Μάλλον σκέφτηκε : If you can’t beat them, join them.

Rolling Stone

"Και μια μέρα στο Βερολίνο, έλαβα το τηλεγράφημα που είπαμε στην αρχή: «Εύρον πράσινην πέτραν ωραιοτάτην· ελθέ αμέσως, Ζορμπάς.»
Δεν είχα, είπαμε, το κουράγιο να τα παρατήσω όλα και να κάμω κι εγώ μια φορά στη ζωή μου μια γενναία παράλογη πράξη· κι έλαβα το γραμματάκι

που αντέγραψα στην αρχή, όπου με θεωρεί πια, και με το δίκιο του, ο Ζορμπάς, άνθρωπο χαμένο, καλαμαρά.
Από τότε δε μου ξανάγραψε· [...]

Ν. Καζαντζάκης, Βίος και Πολιτεία τού Αλέξη Ζορμπά, 

Πράσινη ήταν η πέτρα τελικά, όχι γαλάζια όπως θυμόμουν…

Αργά αλλά σταθερά, τα χρώματα –και τα μάτια – θαμπώνουν.

Η πέτρα που ξεκίνησε ως πράσινη, τριάντα χρόνια πριν, είναι σήμερα γαλάζια.

Και σε άλλα τριάντα χρόνια, θα ξεθωριάσει κι άλλο.

Λευκή πια και ολοστρόγγυλη σα βότσαλο, θα πετάξει να πάει να συναντήσει τη θάλασσα –που ήδη την περιμένει.  

"Aw, you've gone to the finest school all right, Miss Lonely":

Πάρις ή τα όνειρα του Αυγούστου

Και ήρθε η στιγμή που όλοι τρέματε. 

Η περιγραφή του «Πως πέρασα τις διακοπές μου».

Όμως, όπως όλοι πλέον ξέρουμε, είμαι ανάποδη και καταχρηστική άρα θα κάνω την περιγραφή με…όνειρα. Τι όνειρο είδα κάθε μια (ή κάποιες) από τις ημέρες.

Κυριακή 5 Αυγούστου

Οδηγώ το πρώτο μου αυτοκίνητο. Ένα μπλε Mini Cooper ήταν.

Είμαι 18 χρονών και θέλω να γραφτώ σε έναν άλλον Όμιλο Αντισφαίρισης αλλά μου ζητάνε συστατικές επιστολές και δεν έχω.

“Status Anxiety” –όπως θα έλεγε κι ο Alain de Botton.

Και το βιβλίο που διαβάζω (όχι σε όνειρο – στ’ αλήθεια): Ian Mc Ewan (On Chesil beach). Αγαπητέ Ian, σου έχω δώσει περίοδο χάρητος 42 σελίδων, αν υπάρχει κάτι που θέλεις πραγματικά να πεις, πες το να πάει στο διάολο…

Τρίτη 7 Αυγούστου

Κανείς δεν θα βρει το νόημα της ζωής,

Όμως, θα ξανακάνει πάλι τα ίδια, παλιά πράγματα, που τώρα πια θα έχουν νέα γεύση.

Τι πιο ευτυχές ενδεχόμενο?

Τετάρτη 8 Αυγούστου

Μεσημεριανό όνειρο:

Πάμε για lunch σε ένα εστιατόριο με την Αμίνα.

Το σέρβις είναι αργό και έχουμε εκνευριστεί.

Η Αμίνα έχει φέρει μαζί της ένα κρασί από προηγούμενο εστιατόριο (?) αλλά είναι άδειο.

Επίκειται ο γάμος του Ηρακλή, και της λέω: «Να του πάρουμε δώρο παράθυρα με σήτες».

Η καθυστερημένη σερβιτόρα εμφανίζεται και μας προτείνει να πάρουμε σαλάτες.

Της λέμε με ένα στόμα: «No greens, no greens!!»

Αυτή, θρασύτατα τρώει μια κουταλιά από τη ντοματόσουπα που έχω μπροστά μου.

Μου λέει: «Ι am checking just in case it changes its mind and runs away.»

«Who?» λέω.

«The soup», μου λέει «the tomato is totally raw.»

«But it’s a gazpacho!» της λέω.  

Με ξυπνάει η φωνή του Θοδωρή: «Μαμά, ο Αρκάς ζει?»

(Ναι, ναι το ορκίζομαι ότι είδα αυτό το όνειρο – επίσης ορκίζομαι ότι το παιδί μου δεν πάει καλά).

Πέμπτη 9 Αυγούστου

Όνειρο:

Έχω πάει σε μια διαδήλωση και συναντάω το Στέλιο Ράμφο.

«Νόμιζα ότι ήσουν μεγαλύτερος», του λέω.

«Κάθε φορά που με βλέπεις, τα ίδια μου λες», μου λέει. «Αλλά τι γυρεύεις εσύ στη διαδήλωση?»

«Εγώ πάω στις διαδηλώσεις για να φιλιέμαι», του λέω.

Κυριακή 12 Αυγούστου

Έχω την πεποίθηση ότι ο (εντελώς) νεκρός μπαμπάς μου επικοινωνεί μαζί μου μέσω ραδιοφωνικών σταθμών.

Το σύστημα δουλεύει ως εξής:

Σε στιγμές υπαρξιακής αγωνίας, άγχους, δυσεπίλυτων ερωτημάτων ανοίγω το ραδιόφωνο τυχαία σε κάποιο τοπικό σταθμό. Bingo! There’s the answer.

Σήμερα, μου έτυχε το εξής: «Καημένε Πάρη, καημένε Πάρη, δεν τον ήθελε το ζάρι».

Στην αρχή απογοητεύομαι. «Καημένε Πάρη?» What a loser I am!. 

Μετά θυμάμαι τι μου είχε πει ένας φίλος πολύ πρόσφατα -(παραφράζω)-: «Εσύ είσαι η Ωραία Ελένη, εσύ αποφασίζεις,». 

Ο.κ. dad, Ι got it. 

Το τραγούδι είναι το εξής: 

Τρίτη 14 Αυγούστου

Πραγματικότητα, όχι όνειρο:

Κάθομαι στην αίθουσα αναμονής του Ελ. Βενιζέλος, διαβάζω ένα βιβλίο και περιμένω την αναγγελία της πτήσης μου.

Σηκώνοντας για μια στιγμή τα μάτια, βλέπω απέναντί μου την Σώτη Τριανταφύλλου.

Λέω, οκ, τη διαβάζω, άρα τη φαντάζομαι. Απέναντί μου. Ζωντανή.

Όμως συνειδητοποιώ ότι διαβάζω De Botton και όχι Σώτη.

Οπότε, ναι είναι η ίδια, αληθινή και τρισδιάστατη που στέλνει sms με ένα ροζ κινητό.

Τετάρτη 15 Αυγούστου

Το καλοκαίρι 2012 συμπυκνωμένο σε μια νύχτα. Αν ήμουν άτομο ενήλικο και σοβαρό, δεν θα χόρευα όλη νύχτα. Ούτε θα νόμιζα ότι μυρίζω ακόμα νύχτα, ζέστη και ξερό χορτάρι.  

Δευτέρα 20 Αυγούστου

Όνειρο: Παραλαμβάνω την αλληλογραφία μου.

Έχω δεκάδες προσκλήσεις για το ίδιο παιδικό πάρτι.

Κάθε μια έχει διαφορετική φρασεολογία, αλλά είναι για το ίδιο πάρτι.

«Ωχ, μάλλον έχει περάσει η ημερομηνία» λέω στον εαυτό μου.

Όλες οι παραπάνω ιστορίες συνέβησαν και είναι αληθινές. Τα όνειρα τα είδα.

Τη ζωή που περιγράφω την έζησα.

Γιατί λοιπόν μένει ακόμα μια υποψία ανεκπλήρωτου?

Γιατί η ζωή περνάει σαν όνειρο και το όνειρο γυρίζει πίσω σαν ζωή?

Life, what is it, but a dream…   

Talking Joyce

Άκουσα εχθές, συμπτωματικά, το Once in a lifetime των Talking Heads : Letting the days go by / water flowing underground, και θυμήθηκα το παρακάτω του James Joyce –που πάντα ήθελα να μεταφράσω -( τι ασυνάρτητη γυναίκα) –

οπότε νάτο:

All day I hear the noise of waters
 Making moan,
 Sad as the sea-bird is when, going
 Forth alone,
 He hears the winds cry to the water's
 Monotone.

 Τhe grey winds, the cold winds are blowing
 Where I go.
 I hear the noise of many waters
 Far below.
 All day, all night, I hear them flowing
 To and fro.
  Όλη την ημέρα ακούω τον παφλασμό των κυμάτων

Να στενάζει

Λυπημένο σαν το θαλασσοπούλι

Όταν πετώντας μόνο

ακούει ανέμους να ουρλιάζουν

στης θάλασσας τον μονότονο ρυθμό.

Οι γκρίζοι άνεμοι, οι παγωμένοι άνεμοι φυσούν

Όπου κι αν πάω,

Ακούω παφλασμό πολλών κυμάτων

Βαθιά από μέσα,

Όλη μέρα και όλη νύχτα, τα ακούω να γλιστρούν,

Μπρος και πάλι πίσω…

Και το original:

                                                                

En Francais, s'il vous plait!

Όταν ήμουν 8 χρονών πήγα στο πρώτο μου μάθημα Γαλλικών.

Θυμάμαι ότι τα πόδια μου δεν έφθαναν στο πάτωμα, από την καρέκλα που μου είχαν δώσει.

Ήταν μια ψάθινη παλιά καρέκλα, και σαν τον Proust με τις Madeleines, ακόμα και σήμερα όταν αγχώνομαι και ιδρώνουν οι παλάμες μου, νομίζω ότι σφίγγω μέσα τους αυτή την παλιά ψάθα. 

Η κυρία Μαίρη, η δασκάλα των Γαλλικών, ήταν μια καλλονή αρσακειάδα η οποία είχε υποπέσει στο εεε.. βασικό αμάρτημα με έναν φοιτητή της Φιλολογίας, και εν τέλει βρέθηκε, με το τέλειο λευκό manicure της – την εποχή που όλες τα έβαφαν κόκκινα – να διδάσκει Γαλλικά στην επαρχία.

Όλα αυτά όμως, είναι συνηθισμένα και αδιάφορα.

Το εντυπωσιακό στην κυρία Μαίρη ήταν το σπίτι της. Μια μονοκατοικία του ’80 (1880 εννοώ, όχι 1980 βρε) – της οποίας το κάθε δωμάτιο ήταν βαμμένο κι ένα διαφορετικό, έντονο χρώμα. Τρομερά ενδιαφέρον γεγονός για μένα τότε, αφού το δικό μας σπίτι –αφότου οι γονείς μου πήγαν εκείνο το ταξίδι στη Στοκχόλμη και γύρισαν με Σκανδιναβικό flair – ήταν κάτασπρο σαν ψυχιατρείο. Δηλαδή σαν ψυχιατρείο όπως τα έκαναν παλιά, τώρα μπορεί να τα διακοσμεί και η Martha Steward –I don’t know..

Υπήρχε λοιπόν, το πράσινο δωμάτιο, το καφέ –που έκανα κι εγώ μάθημα-, το γαλανό, το τυρκουάζ κ.ο.κ.

Και κάθε ένα από αυτά τα χρωματιστά δωμάτια, είχε σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια που μπορούσες να φανταστείς, κεραμικές γλάστρες, δοχεία, φλιτζάνια τσαγιού, γεμάτα…κάκτους.

 Κάκτους μικρούς και τροπικούς, κάκτους ανθισμένους, κάκτους μεγάλους με τεράστια εχθρικά αγκάθια, κακτάκια που μόλις είχαν βγει απ’ το αυγό. Κάκτους, κάκτους παντού.

Καθόμουν λοιπόν εκεί, έγραφα στο τετράδιό μου και όποτε ξεχνιόμουν χαζεύοντας του κάκτους, η κυρία Μαίρη έλεγε δυνατά και αυστηρά: “En Francais, s’ il vous plait”!!!   

Ήρθε το καλοκαίρι της πρώτης χρονιάς και στο τελευταίο μάθημα πριν τις διακοπές, όπως στεκόμουν στην πόρτα και περίμενα να μου δώσει η κυρία Μαίρη το μοναδικό φιλί της χρονιάς, μάζεψα όλο το 8χρονο θάρρος μου και τη ρώτησα: «Γιατί έχετε τόσους κάκτους? Γιατί ειδικά κάκτους και όχι άλλα φυτά?»

-«Αγαπώ τους κάκτους, μου είπε, γιατί είναι σαν τους ευαίσθητους ανθρώπους, σκληροί και άγριοι απ’ έξω, μαλακοί και απαλοί από μέσα».

Προφανώς το κατάλαβα…

Ακόμα και σήμερα, δεν μπορώ να κοιτάξω αγριεμένο άνθρωπο χωρίς λύπηση και συμπάθεια.

Αυτούς οι «κάκτους», θέλω πιο πολύ απ΄όλους, να πάρω απ΄το χέρι…

Τι (δεν) θα φορεθεί φέτος το Χειμώνα

Κάθε Αύγουστο, η αμερικάνικη Vogue κυκλοφορεί ένα τεύχος που τιτλοφορείται «The Age issue».

Αυτό ειδικά το τεύχος, εκτός από το κλασικό «ποιο-μανόν-πάει-με ποιο-τσαντάκι», φιλοξενεί, για κάθε δεκαετία (20, 30, 40 κτλ.), μία γυναίκα που εκτός από το τέλειο δίδυμο τσαντάκι-μανόν, κατάφερε (ενώ εσύ κοιμόσουν), να πάρει κι ένα Pulitzer / Nobel  / Oscar –on the side.

Είναι το αγαπημένο μου τεύχος και ποτέ δεν το χάνω. 

                                                            

Γι’ αυτό το Σαββατοκύριακο που πήγαμε στο εξοχικό μας (?) και μάζευα όσα πράγματα δεν μπορώ να αποχωριστώ, τώρα που ίσως δεν ξαναπάω, βρήκα δεκατρείς Vogue Αυγούστου από 13 χρόνια.

Και είχα ένα δίλημμα: τις παίρνω ή τις αφήνω?

Είναι πραγματικά έμπνευση αυτές οι γυναίκες που κατόρθωσαν το ακατόρθωτο, χωρίς να τους φύγει το eye-liner?

Η προσκόλληση στο αποτέλεσμα, θα πετύχω, θα αναγνωριστεί κάτι από όσα κάνω με κάποιας μορφής αναγνώριση (όχι Pulitzer..αλλά λέμε τώρα), είναι κάτι που στα αλήθεια εξυπηρετεί?

Δηλαδή η εντύπωση ότι κάπου πας, ότι υπάρχει στόχος, ότι η πορεία πρέπει οπωσδήποτε να οδηγεί σε ένα αποτέλεσμα, σε τι ακριβώς μας έχει ωφελήσει ως τώρα… –θα σας γελάσω.

Τέλος πάντων, δεν πήρα τις Vogue…Δεν πήρα ούτε τον καθρέπτη από το χωριό στην Ισπανία, ούτε τα κεραμικά πιάτα από το Άμστερνταμ που είχε χαρίσει ένας home –designer στη μαμά μου.. (δεν διαβάζει το blog οπότε είμαι safe – η mamma, o designer δεν ξέρω..).

Η λίστα του τι πήρα –για να κρατάμε και αρχείο:

Little Infamies του Panos Karnezis

O μεγάλος ύπνος του Καραγάτση

Oracle Night του Paul Auster

Walden του Thoreau

One Fifth Avenue της Candace Bushnell… (guilty pleasure)

The autograph man της Zadie Smith

Lords and Ladies – a discworld novel του Terry Pratchett

The Sea του John Banville

Και ένα DVD: «Something's gotta give» -(γιατί μου αρέσει πως κλαίει η Diana Keaton στην ερωτική απογοήτευση – κλαίει αστεία).

Δεν πήρα τις Vogue άρα δεν έχω ιδέα τι θα φορεθεί φέτος το Χειμώνα.

Πάντως η λύπη δεν θα φορεθεί.

Τουλάχιστον όχι σε τόσο στενή γραμμή. Μπορεί να φορεθεί και να εβαζάρει λίγο…